Nieuw!

Wij krijgen alvast lentekriebels (ook al is het buiten nog steenkoud) als we de nieuwe lading katoen zien en voelen!

- handgeverfde katoen van Colinette voor breinaald 5 à 6 mm.

- eco-aran, fairtrade katoen van Debbie Bliss voor breinaald 4 à 5 mm.

- katoen van Atelier Zitron, geproduceerd op zeer milieuvriendelijke manier voor breinaald 3,5 à 4 mm.

Waarom we massaal opnieuw breien

"Breien is terug in hé!"

Er gaat geen dag voorbij of een klant merkt dat op.

Inderdaad. Jonge mensen leren massaal breien. Oudere mensen nemen, na twintig jaar, opnieuw de breinaalden vast.

En zowat iedereen onder hen raakt in mindere of meerdere mate verslingerd aan deze oeroude bezigheid.

Vandaag vertelde een klant me dat ze, na zovele jaren, opnieuw aan het breien was en twee nachten op rij niet had kunnen stoppen. 

Of de dame die enkele maanden geleden nooit eerder een breinaald had vastgehouden en nu al een stuk of vijf sjaals heeft gemaakt. Als cadeau voor de dochter, de zoon, de schoondochter en -zoon en de echtgenoot. Met een groeiende fierheid komt ze elke week opnieuw haar laatste creatie tonen en een nieuwe lading wol kiezen.

Zo zijn er velen.

Maar waarom precies nu? Waarom hebben wij twintig jaar lang niet gebreid en laten we ons nu opnieuw meeslepen?

Is dit een terugkeer in de tijd en verglijden we opnieuw in traditionele rolpatronen?

Integendeel.

Tegenwoordig is er zachtere wol en zijn patronen niet meer zo oldfashioned. Maar dat verklaart niet alles.

Vroeger hoorden breien, haken en naaien tot de verplichte bezigheden van de huisvrouw. Er was geen keuze. Breien was een plicht. Een vast onderdeel van je taak als huisvrouw. Met een zee aan tijd die zinvol ingevuld moest worden terwijl manlief uit werken ging.

De voorbije twintig à dertig jaar hebben vrouwen dat stereotype beeld achter zich gelaten en zijn massaal uit werken gegaan. Met een privé-leven én een carrière die nog weinig ruimte openlaat voor langzame, arbeidsintensieve bezigheden. Tijd is een luxe-product geworden en daarom zo kostbaar. Volgens Courtney Davis in De Morgen (6 december 2008 en 17 januari 2009) proberen we in onze weinige vrije tijd troost en een creatieve uitlaatklep te vinden in een symbool dat heel ver van ons huidig leven staat. Breien en ander handwerk zijn a.h.w. activiteiten om de dagelijkse sleur achter ons te laten, terwijl het vroeger 'karweien' waren. Het is een keuze die we zelf maken. Een verwennerij van onszelf. Een puur hedonistische daad. 

Zelf sta ik daar niet bij stil wanneer ik brei of haak. Ik vind het gewoon zalig om te doen. De kadans, het bezig zijn met slechts één draad en twee stokjes. Het combineren van kleuren en garens. En de spanning die toeneemt naarmate het einde in zicht komt.

Al geef ik toe dat het mooi meegenomen is dat breien nu cool en hip is. Dertig jaar geleden had niemand dat kunnen voorspellen. En was ik misschien nooit zo enthousiast geweest.

Voor wie meer wilt lezen over het fenomeen breien:

Things I Learned From Knitting (Wether I Wanted To Or Not), Stephanie Pearl-McPhee, 2008

Een verzameling van grappige beschouwingen over de breiende mensheid en véél leuke brei-wijsheden.

Zie ook haar blog